വാർദ്ധക്യകേരളം (കവിത)

ആമുഖം:

  'വാർദ്ധക്യകേരളം' എന്ന ഈ കവിത, സമകാലിക കേരളത്തിലെ വയോധികർ അനുഭവിക്കുന്ന ആഴമേറിയ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നേർചിത്രമാണ്. ഒരു 'വാട്ട്‌സ്‌ആപ്പ് കോളിന്റെ' പ്രതീക്ഷയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഓരോ വീട്ടിലേക്കും ഈ വരികൾ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി കടന്നുചെല്ലുന്നു. വായിക്കുക, ഈ നിശ്ശബ്ദമായ ക്ഷയം നമ്മളിൽ ഓരോരുത്തരിലും വരുത്തുന്ന ആഘാതം എത്രത്തോളമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുക.

'വാർദ്ധക്യകേരളം'

ഹരി കുടൽമന

ഒരു ആധുനിക അലങ്കോലം,

ഈ വീടുകൾ;

ശൂന്യതയുടെ കടുപ്പം:

ഒന്നാം നിലയിലെ മുറികൾ

നിഷ്ക്രിയതയുടെ ഡിജിറ്റൽമണ്ഡപങ്ങൾ,

രണ്ടാം നിലയിലെ മുറികൾ ഭീതിയുടെ ഡ്രാക്കുളക്കോട്ടകൾ...

വർഷങ്ങളുടെ ലോൺ എടുത്ത സ്മൃതിയുടെ അംശം മാത്രം;

പിന്നെ, വിമാനം കയറിപ്പോയൊരു നിശബ്ദത.

​ഒരു വാട്ട്‌സ്‌ആപ്പ് കോളിന്റെയും, അടുത്ത ഓൺലൈൻ ബില്ലിന്റെയും

വ്യർത്ഥമായൊരു പ്രതീക്ഷ കാത്തുനിൽക്കുന്നു...

ഇവിടെ തുണികൾ, ഉണങ്ങാൻ കാത്ത ഡിറ്റർജന്റിന്റെ മരവിപ്പ് മാത്രം.

ഫ്രിഡ്ജ് വന്നപ്പോൾ ബാക്കിയായ കാർബോർഡ് നിഴലുകൾ.

അല്ലെങ്കിൽ പുതിയ സ്മാർട്ട് ടിവിയുടെ പെട്ടി.

​ഒടിഞ്ഞ കസേരകൾ, പാതിമറന്ന കിൻഡിൽ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ—

വീടിൻ്റെ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭാഗത്തും

ഇന്ന്

ഏകാന്തതയുടെ ഫുൾ ടൈം വ്യാപ്തി.

​മുകളിലെ നിലകൾ, പൂർണ്ണമായ

അവഗണനയുടെ മണ്ഡലം.

ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ, പടികയറുന്ന ഹോം നഴ്സിന്റെ

പരാതിശബ്ദം മാത്രം;

പൊടി തട്ടി മാറുന്നു,

അവിടെയുമില്ലൊരു സന്ദർശകൻ, കോൺഫറൻസ് കോളൊഴികെ.

​മുട്ടുകൾ നിഷേധിക്കുന്നു,

ആ പഴയ മോർണിംഗ് വാക്കിനെ.

കാൽപ്പാടുകൾ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മങ്ങി, വർഷങ്ങളുടെ

നിശ്ശബ്ദമായ ക്ഷയം.

​യൗവനത്തിൻ്റെ മിഥ്യാഭിമാനം:

വലിയ വാഹനം, വിദേശ ജോലി, ഇണ...

വാർദ്ധക്യത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ നാണയം:

വഴുക്കാത്ത തറ, അറ്റാച്ച്ഡ് ബാത്ത്റൂമുള്ള ശുചിത്വമുള്ളൊരു അറ.

വിളിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന ഊബർ/ഓട്ടോക്കാരൻ്റെ വിശ്വസ്തത.

​ഇച്ഛകൾ മാറുന്നു, അമൂർത്തമായ പ്രായത്തിലെന്നപോലെ.

ജീവിതത്തിൻ്റെ ഇൻസ്ട്രക്ഷൻ മാനുവൽ എവിടെ?

അതൊരു പിന്നിൽ നിന്ന് വായിക്കേണ്ട താളാണ്; ഒരു പഴയ കമ്പ്യൂട്ടർ കീബോർഡ് പോലെ.

​ചുണ്ടിന്മേൽ കയ്പ്പുള്ളൊരു പുഞ്ചിരി—അതെ, നിങ്ങൾ കണ്ടിരിക്കുന്നു യഥാർത്ഥ മുഖം.

​